امروز باز هم برنامه مورد علاقه م رو دنبال کردم . باز هم زندگی . برنامه ای با حال هوای متفاوت با اجرای

 زیبای آقای بیرنگ. کسی که چند سال پیش همون سریال خاص و زیبا رو همراه آقای رسام ساختند .

سریال خانه سبز . سریالی پر از شنیدنی ها بود با حال و هوای کمدی. اون زمان شاید خیلی کوچیک

بودم واسه پند گرفتن و دونستن خیلی از مطالبش  ،حالا که فکر می کنم، می بینم کاش الان دوباره اون

 سریال رو می دیدم .

یادمه یه قسمتی داشت به اسمه سهم سبز . خانمی اومد پیش مهرانه مهین ترابی که وکیل بود تا

سهم سبزش رو از زندگی از شوهرش بگیره . برام اون موقع این دو کلمه و تمام معنایی که همین دو

کلمه داشت  جذاب بود . چرا خانم ها بعد این همه زندگی وقتی کنار گذاشته می شند حق ندارند سهم

 سبزشون رو از همسراشون بخوان . سهم جوانی ، سهم زیبایی ، سهم تلاش ، سهم تمام چیزایی که

 از خودشون این وسط مایه می زارند . ؟؟؟  

این موضوع اون قسمت سریال بود و امروز برنامه باز هم زندگی حرف از معلولینی  می زد که سهم

سبزشون رو از دولت و دولت مردان و مردم جامعه طلب می کردند . معلولینی که از منی که چندین برابر

اون ها سالم هستم، بیشتر تلاش دارند و فعال هستند . ( صندلی من چرخ دار است )

از خودم بدم اومد . مثل همیشه خودم رو ناتوان دیدم . تنها کاری که تونستم بکنم این بود که خدارو

هزاران بار سپاس بگم و به پیشنهادی که برای کار در کیش بهم  شده بود حسابی فکر کنم و نترسم . به

 خودم اعتماد کنم و قوی باشم .

از دوستان عزیزم می خوام که نگرش تون رو نسبت به معلولین گرامی عوض کنیم و آروز کنیم که روزی

بیاد که شهری بدون پله داشته باشیم . و حس کنیم که شاید لحظه ای دیگه  این گرفتاری برای ما

هم باشه . پس اگه با همچین انسانهایی برخورد دارید بدون ترحم حتما یاریشون کنید .

همیشه باید  گذشت . یا گذشت کرد . نمی گم من گذشت کردم . نه . چون مسیح جونی خودش به

صورت غافلگیرانه ای اومد خونمون . همیشه بعد اینکه خودش پیش قدم میشه پشیمون

هم میشه

  بالاخره زندگیه . حالا چه شروع بشه چه نشه ، اختلاف سلیقه هست . مامان و بابای من بعد سی سال

 زندگی عاشقانه هنوز گاهی اوقات بحث می کنند پس از ما توقعی نباید داشت که مشکل نداشته

باشیم  .

 دیشب منو مسیح به خیلی چیزها فکر کردیم . فکر کنم هنوز هم هر دومون از دست هم دیگه دلگیر

هستیم . انگار این زخم سرش بسته نمیشه . دفعه پیش به خودمون قول دادیم به رابطه ما صدمه

نخوره . ولی انگار زیر قولمون زدیم  .

خلاصه الان می دونم که تا خونه برسه من عاشق هستم ولی اون به علت پشیمانی در امر منت کشی

 شروع به متهم کردن می کنه . انگار باید عادت کنم .

فعلا که رابطه اینجوریه .

دلم می خواد نوشته ۶ سال پیش رو که توی نامه اخیر مسیح جونی هم گذاشتم اینجا هم بزارم چون

 فکر می کنم با این همه دعوا ولی باز عشق واقعی من اومده . اگه ایرادی داره ببخشین .

                                         نامه ی دلتنگی

            سلام دورترین عشق من

                                         که تو را از دیرهای آسان , می سازم

                                                                                          و

                                                                                                می شنا سم

           مرا در کدا مین شب بی ماه

                                          می خوا هی غافلگیر کنی

                                                                                          و

                                                                                              از پلهای سکوت عبور کنی

                                                                                                                                         و

          به روشنی که از این من  

                                        سوسو می کند وتو را به نشانی ام می خواند

                                                                                                   بیابی

        فریاد لحظه ها را دریاب

                                        که لبها یم توان فریاد زدن ندارد

                                                                                          و

                                                                                            توان جواب این لحظه های بی تو

       اگر روزی چشم های مرا

                                   در هوای دلتنگی خیس دیدی

                                                                               دریاب که دیگرتوان عاشقی هم در من نماند

        بدان که من بدون عشق , عاشق شدم

                                                                                و بدون یار , یاور شدم

        از صدایت می خوانم که تو

                                   از همین حوالی دور ترین عشقی

                                                                              ولی خوا هی آمد

        از نگاهت می خوا نم,

                                  با وجود آنکه ندیدمت

                                                                                لحظه های شکستن ترانه های غمگین

                                                                                                                                     و

                                                                                  سر دادن آواز بلبلان برای استقبال تنها

                                                                                                                                        یار ندیده

        چترت را بردار,

                               کوله بارت را ببند

                                                                       دل من هوای تو را کرده

                                                                                               دیگر صبر جایز نیست

                                                             زمان را آگاه کن!

 چند دقیقه بعد مامان میومد . البته مامان بیشتر می خواست که حرف بزنه . ولی حوصله نداشتم . نه

اینکه تمام حق رو به مسیح بدن . ولی در مورد درست رفتار کردنم خیلی باهام حرف زدن . و از اینکه بد

موقعی رو برای بی حوصله بودن و صحبت کردن انتخاب کرده بودم متهم شدم . کاش یکی مثل پدر و مادر

 من ، برای مسیح هم بود که می فهمید بعضی رفتارهاش غلطه و یاد می گرفت که چه جوری عکس

العمل نشون بده و با من ارتباط برقرار کنه . جالب اینجاست که دیروزش بهش نامه عاشقانه دادم .

کاش مسیح من منطقی می شدی. کاش من رو می فهمیدی .

خدایا دوست ندارم بابام رو غمگین ببینم . چشمهای خوشگل مامانم رو ناراحت . کاش مسیح ...

چی کار کنم. ؟؟؟

چون خواهری تحویل پروژه داره و همش پای کامپیوتره .

حتما بزودی به همتون سر می زنم . فقط نمی دونم که چرا دوستهای خوبم یکی یکی کرکره ی

وبلاگشون رو می کشند و میرند . نمی گن ما هم داریم از نوشته هاشون تجربه کسب می کنیم .

خلاصه که بالاخره تونستم مسیح جونیم رو سوپرایز کنم البته تا نیم ساعت شوکه بود .

به قول دوستی همچنان زندگی شیرین می شوده . حالا میام کامل می نویسم . راستی امروز به

درخواست بابایی کنکور شرکت کردم . حالا خدا چی بخواد . چیزی که نخونده بودم .

مسیح که خیلی منو دوست داره .

داشتم به پازل ها نگاه می کردم که این رنگها و تصاویر کارتونی خوشگل چشممو گرفت . گفتم حالا

خودم بشینم یه بار درست کنم. خیلی مزه می داد . از بچه گی عاشق پازل بودم . البته به غیر

  پازل نقشه ایران و جهان . همیشه از اطلاعات عمومی بدم میومد .

یه دفعه رفتم تو فکر یعنی پازل زندگی رو هم می شه با همین رنگها تشخیص داد . یعنی از پس

پازل زندگی خودم بر میام. یعنی میشه همه تیکه ها جلوم باشه و همه درست سر جاش بزارم . خیلی تو فکر رفتم .

راستی روزهای خیلی خوبی رو می گذرونم. عشقمون مثل گذشته شد .

 چهارشنیه شب از ساعت ۱۱:۳۰ شب تا ساعات یک شب حرف زدیم تا آخرش که از عشق داشتیم

می مردیم . بعد اینهمه دعوا ، بزن و بکش مسیح جونی میگه لازم بود . خیلی وقت بود با هم دعوا نکرده بودیم .   من :

یک موضوع دعوا این بود که هدیه روز مادرو که شریکی برای مامانم خریده بودیم رو من جلوجلو دادم .

بدون حضور مسیح . خوب اصلاَ فکرش رو هم نمی کردم.

یکی دیگه هم این بود که چرا وقتی دلت برای کسی می سوزه می گی بمیرم براش. چرا تو باید بمیری

 ؟؟؟

بقیه ش هم بماند . قرار شد دیگه همه این یه هفته که به هردومون خیلی بد گذشته بود رو فراموش

کنیم .

پنج شنبه م همگی برای بار اول رفتیم خونه مامانی جونم . خیلی در کنار مسیح بودن اون هم این همه

عاشق لذت بخش بود . البته هر وقت یاد نوگل جونم می افتادم اشک همه چشمام رو می

گرفت . جاش خیلی خالی بود . دوست داشتم این روز  با حضور نوگل جونم می شد .خیلی دعا می کنم

مامانی جون زحمت زیاد کشیده بود . هدیه مون رو دادیم.

خلاصه شب برگشتیم و مسیح جونی هم شب موند ولی صبح زود رفت . چون ما شب مهمون داشتیم.

به قول مامان مسیح جونی عزیزِمهمون . دیگه آخرین خواستگاری رسمی خواهری جونم هم تموم شد و

حالا اون هم باید پازل زدگیش را با دقت بچینه .

حس خوبی بود . با اینکه خواهر کوچیکه هستم ولی به خاطر اینکه این لحظه هارو زودتر تجربه کرده بودم

 حس بزرگتر بودن رو داشتم . تو دلم خیلی خوشحال بودم . کیف می کردم .

امیدوارم همه خوشبخت بشن .

مسیح جونی بابت کادو روز زن خیلی ممنون . می دونی که اصلاَ ازت توقع نداشتم . دوست نداشتم

توی این موقعیت این همه تو خرج بیافتی. ولی بازهم مثل همیشه سلیقه ت حرف نداشت . چون هرکی

 دید گفت از کجا خریدی .

از دوست جونام هم بابت تبریکات ممنون . و همچین از خدای خوبم . همیشه دوستت دارم

 اینکه با هم صمیمی تر میشیم ، رابطه به گونه ای دیگه میشه و شکل رابطه با دوستی دیگه خیلی

متفاوت می شه توی دلم رو قلقلک میده .  می خوام بگم خوشحالم خوشحال ولی استرس ها جاش رو

 می گیره . ولی نه خوشحالم چون لباس عروسم رو هم با کمک خاله مسیح جونی و خواهری گلم

 سفارش دادیم .

ولی روزهای پر از تشویش رو برای دو تا عزیز رو می گذرونیم که هروقت به خوشحالیم فکر می کنم ،

نگرانی آینده این دو تا عزیز همه این شادی رو میگیره . خدایا خودت کمک کن تا این دوتا عزیزم تصمیم

درست بگیرند . خودت کمک کن  خودت

روز زن و مادر رو به همه مادرهای گل ، مهربونو دوست داشتنی به خصوص مادر خودم و مسیح جونی و مامانی جونم که یه دنیا دوستش دارم و همه دوست های وبلاگیم که بعضی

هاشون هم به تازگی مامان هم شدند تبریک می گم و امیدوارم همیشه شاد باشین در کنار

همسرهای عزیزتون و کوچولوهای دوست داشتنی تون .

هنوز برای مامان ها هیچی نخریدیم . هر سال بدتر سال دیگه می شیم . از دست این بچه ها . ولی

برای مامانی جونم با مسیح رفتیم خریدیم .

خدایا برای همه زوج ها آرزوی خوشبختی دارم . کمک کن تا همه راه درست رو پیدا کرده باشند و

همیشه از کنار هم بودند لذت ببرند .

خواهش دارم دعا کنید برای این عزیزای من .

می شنوم . ولی با تمام کامنتهاتون یه دنیا درس گرفتم . از همتون ممنون . سعی می کنم از تمام

تجربه های خوبتون که برام نوشته بودین استفاده کنم . اکثراَ هم مثل هم بود .

نه زود می رنجم و نه زود دلگیر می شم و نه به کسی هم سخت گرفتم . دیگران دارند به من سخت

می گیرند . و البته مسیح هم این وسط داره بهش سخت می گذره .

دیشب بعد تمام بحث هایی که پیش اومد ، آتش بس شد . یهو به خودم اومدم دیدم وقتی داریم

باهم دعوا می کنیم ولی باز دلم براش قش می ره . ییهو دلم براش تنگولید . غصه و دل تنگولیدگی با

هم قاطی شد . بعد اینکه گوشی رو گذاشتیم بهش زنگ زدم و خیالم راحت شد که حالش خوبه .

بعد از اون هم مسیح جونیم اس ام اس داد و بابت همه حرفا معذرت خواهی کرد . من معذرت خواهی

نمی خواستم و دل شکستگی اینجوری حل نمی شد ولی مسیح هم ...

می دونم عزیزم حتی برای اینکه به تو نشون بدم که برای تو هم نگرانم و درکت می کنم باز هم سر تو

 داد می زنم . از اینکه حس می کنم به فکر مامانت اینا هستی ولی به فکر خودت نه  حرصم می گیره .

می دونم و فهمیدم که این روزها فکرت خیلی مشغوله و من هم بیشتر باعث شدم .

راستی از امروز با یک فاطمه ورزشکار  طرف هستین . از امروز رفتیم باشگاه که هم خوشتیب تر

 بشم و از این خونه نشستن دور بشم.

چه طوری صبح میشه و وقتی صبح شد چه جوری می گذره . می دونم بهانه گیر شده بودم و می دونم

هم چرا . دقیقاَ مثل بچه گی هام که وقتی حس می کردم مامانو کم دارم و یا  به چیزی که حقم بوده

 بی توجهی می شد بهانه گیر می شدم . سر از کجاها که در نمی آوردم با بهانه گیری هام . هیچ جوره

آروم نمی شدم . تا شاید می خوابیدم و بعد از کمی ناز کردن آروم میشدم . بچه بهانه گیری نبودم لوس

هم  نبودم . 

هر وقت بچه گیم رو یادم میاد در حال بازی بودم و عاشق بازی . ولی شاید در سال یکبار یهو سر یه

 مواردی که حتی الان هم بهشون فکر می کنم بچه گانه نبودند ، لج می کردم. تا شاید کسی به خاطر

این حق کشی دلداریم بده و شاید همه چیز برگرده به حالت اولش .

بگذریم همه این چیزها رو گفتم که بگم دیشب بعد از اینکه دیدم حقم اینه که بهم توجه کنی ، بهم

لبخند بزنی ، برای چند لحظه ای از شادی خرید سرویس عروسیم خستگی همه چی رو فراموش کنی

ولی نکردی.  

بازم حس کردم یه چیزی کم دارم . شاید به اصطلاح ظرفیتم تکمیل شده بود . حتی وقتی با قهر از هم

 خداحافظی کردیم همون لحظه دلم برات تنگ شد . خیلی تنگ شد .

همیشه اینجوری بود که که سر هرچیزی ناراحت بودم وقتی باهات حرف می زدم همه چیز فراموش

می کردم  حتی خودم رو و آروم می شدم .

ولی دیشب نه .ساعت ۱۱ شب زنگ زدم فقط برای اینکه نخوابی .بچه که بودم نمی دونستم چه جوری

 حرفم رو بزنم تا به حقم برسم و هنوز هم یاد نگرفتم .  نمی دونستم چه جوری بهت بگم منو

 ببین . ساعتهای کنار هم بودن رو با شادی جبران کن . ولی تو ، توی فکرت از من فاطمه ای ساختی که

 خیلی با من فرق داره . فاطمه ای که سالهاست با عقیده ای ضد اون کسی که تو در ذهنت پرورش دادی

 ، داره زندگی می کنه . دلم بازهم بیشترسوخت . هر چی بیشترحرف می زدیم بیشتر و بیشتر

می سوخت . می خواستی آرومم کنی ولی انگار از درون تو هم داغون بودی .

بگذریم شبی بود که بر هر دومون سخت گذشت . البته فکر نمی کردم با اون حرفی که آخری زدی ، صبح

 زنگ بزنی . شاید همون تلفن آروممون کرد  و شاید هم نه . نشانه ای که از طرف مامان اومد باعث شد

 به خودمون بیایم  . وقتی مامان با چهره ای خندان نامه عاشقانه ات رو آورد تو اتاق و گفت چرا نامه های

 خصوصی رو می زاری دم دست ، یادمون افتاد عشقی هست که مارو تا به اینجا کشونده . از مامان

پرسیدم نامه رو خوندی گفت بله که خوندم . معلوم بود از عشقی که بین ماست چقدر خیالش راحته .

چقدر لذت برده بود که کسی هست که دختر کوچیکش رو اینطوری دوست داره . نمی دونی وقتی

صداش شادت رو توی اون لحظه شنیدم چقدر آروم شدم.

پس چرا گاهی اوقات بی منطق می شیم . یا نمی دونم چرا پیش خودت فکرهایی می کنی که نه به

من جور در می آد و نه به خانواده م.

گاهی اوقات فکر می کنم رابطه مون زود بزرگ شد . هیچ وقت نه برات ناز کردم و نه لوس بودم. همش

می خواستم برخلاف چیزهای که دیده بودم با منطق رفتار کنم . همیشه حرمت رابطه رو نگه می

داشتم . توی دعواها هیچ وقت بد نمی گفتم . هیچ وقت تلفن رو  ، روت قطع نمی کردم تا بگم که من به

 رابطه سالم فکر می کنم ولی الان که فکر می کنم می بینم شاید باید این مراحل رو هر رابطه ای 

 بگذرونه تا به منطق و چیزای دیگه برسه .

خلاصه اینکه دیشب هم شبی بود که بر ما گذشت . سخت هم گذشت . حتی دیشب هم خدارو هزاران

بار سپاس گفتم به خاطر وجودت و سلامتیمون و هنوزم سپاسگذارم بابات هرآنچه داده و نداده .

 همچنان دوستت دارم و برات آرزوی بهترینها رو دارم مسیح جونـــــــــی.

می شکونه هیچ میشه ولی یه جمله من جیگر می سوزونه . شاید باید الان خوشحال باشم چون

سرویس طلا رو خریدم ولی این چندمین خریدیه که تو بازم خسته و بی حوصله ای . یه دفعه از کار ، یه

 دفعه از مامانت و یه دفعه از من .

انگار دلت نمی خواد درکم کنی. هربار بابت هرچی که برام می خرند کلی تشکر . هر بار. ولی تو چی ؟

اصلاً خوب کاری کردم زود خریدم . خوب کاری میکنم.اگه بخوام دست دست کنم باید سال دیگه جشن

 بگیریم . هر روزم که یکی کم  میشه . فلانی داره میره ...، اون یکی می ره ... و ... 

کارهای مراسمشون رو انجام می دن ولی من همچنان توی خونه هستم و به امید اینکه ۱۰ شهریور

عقدکنون هست . نه کسی دلهره جا داره و نه کسی عجله برای لباس . نمی دونم شاید دارم به خودم

 سخت می گیرم ولی حتی نمی دونم لباس انتخاب کردن و یا کارت چقدر طول می کشه . هیچ وقت توی ریز مسایل ازدواج کسی نبودم و حالا نمی دونم . انگار کسی ذوق نداره . هر کسی هم تا

می بینتم می گه مراسمتون کی هستش ؟

مسیح هم که خوب همه چیز رو می سپاره به خودم . و وقت هم نمی تونه بزاره هرجا که من می خوام

 برم منو ببره . هنوز سرویس طلا هم نخریدیم . نمی دونم آخرش عجله ای میشه و یا نه همه این کارها

 در عرض چند روز تموم میشه . فقط می دونم از این طرف تهران به اون طرف خودش یه روز طول

می کشه منم تا بپسندم ....

چند روز پیش یه خبر بد شنیدیم که خیلی دمق شدم . دفترچه داداش مسیح برای معرفی کردن

خودش به پادگان اومده . اونم ۱ شهریور . نمی دونم چی کار باید کنیم . ما هم همین یه برادر و داریم. شاید مراسم جلو بیافته . البته این هم فقط در ذهن . خدا پشت و پناهش باشه . می دونم الان چه حس بدی داره .

روزهای خوشی رو باز با مسیح جونیم گذروندیم . یک شنبه مامان داشت لوبیا پلو درست می کرد به یاد

 مسیح بود . منم زنگ زدم گفتم ناهار بیا . طفلکی ساعت ۳:۳۰ رسید و طفلکی تر از اون من که به

خاطرش صبر کردم تا بیاد با هم ناهار بخوریم . البته که قبلش یه بشقاب کوچولو خورده بودم فقط برای تست کردن . نه چیز دیگه .  بعدش هم با هم رفتیم بیرون . عشقولانه و سیب ترش و

روزمادری و ...

دوباره دوشنبه هم که تنها بودم . مامان گفت اگه مسیح میاد مرغ گذاشتم بیرون . منم بی حوصله گفتم

 حال ندارم . نشون به اون نشون هم  مرغ سرخ کردم و هم الویه درست کردم. بعد برای اینکه

 خودم رو لو ندم زنگ زدم به دختر خالم گفتم شام منتظرتم . به مامان گفتم به خاطر نونوش شام  هم

 پختم . ولی آخرش با شنیدن خبر مرگ مهستی عزیزم خیلی ناراحت شدم .

پ ن مسیح جونی : روز خوبی رو درکنارت بودم . گاهی وقتها حس می کنم کسایی که عشق ندارن

چقدر بی کس هستند و کسایی که کنار عشقشون نیستند چقدر تنهان . باز هم خدارو هزاران بار

سپاس که من و تو رو نیمه گشمده هم بودیم رو بهم رسوند .

پ ن دوست : از همه دوست جونام ممنون . از عزیزی که خواسته بود براش دعا کنم . این کارو کردم .

امیدوارم تو هم بزودی حس منو تجربه کنی . و باران عزیز  که آمدی و کامنت گذاشتین .

پ ن غذا برای باید رفت : من تا به حال که وارد خانواده شمالی شدم با غذاهای خوشمزه زیادی آشنا

شدم ولی بیشترین غذایی که من خوشم اومد مرغ ترش بود . ماهی شکم پر ، ترش کباب هم  دارند

و ...  طعم مزه های غذاشون ترش مزه ست و بیشتر شون با سبزی و گردو هستش . کلاَ دنیا غذایی

جالبی نسبت به ما دارند . یه پا یانگوم هستن .

فوت کرد . مهستی عزیز.

یادمه بعد آشنایی با مسیح جونی اولین سی دی ای که ازش تقاضا کردم سی دی کامل مهستی بود .

عاشق آهنگ می خونه ش بودم

خدایا روحش را قرین رحمت قرار بده .

کاش اشکم بند بیاد بتونم برم پیش بقیه.

دوشنبه با مامان جونی راه افتادیم به سمت شهسوار . تقریباَ ساعت ۱۱ بود . مسیح هم خودش رو

رسوند تا با هم خداحافظی کنیم . خیلی نگران مشکل فنی توی راه بودم . به خاطر همین هیچی

مایعات نخوردم . وقت خداحافظی وقت پیدا نکردم تا برای جدایی غصه بخورم . بابا خیلی نگران بود

. هیچ وقت فکر نمی کردم یه روزی به زادگاه مسیح جونی بدون خودش  برم . ولی اینم تجربه بود .

توی راه حس می کردم بدون بابا بی هویتم ، بدون خواهری بی همراهم و بدون مسیح جونی بی

عشقم . خیلی برام این جدایی سخت بود . با اینکه مامان کنارم بود بازم دلم براش تنگ می شد . 

خلاصه به شهسوار رسیدیم و بابای مسیح جونی اومدن دنبالمون .

از همون شب بیرون رفتن و خوردن شروع شد . به آش و کمک کردن نرسیدیم ولی به خوردنش رسیدیم .

 خیلی هم خوشمزه بود . بعد از ظهر رفیتم رامسر . فرداش هم رفتیم دنبال طلا و ...

دو مانتو برام خریدند ولی دیگه هیچی نشد که بپسندم .

توی این مدت هم خیلی منو مسیح برای هم دلتنگی می کردیم و در عوض خیلی هم بهمون با مامان و

 بابای مهربون مسیح جون خوش می گذشت . مامانم هم مدام نگران خواهری بود . مخصوصاَ با زلزله ای

 که تهران هم لرزونده بود خیلی دلواپس بود .

من و مامان هم هرجا می خواستیم بریم می گفتیم بدون بابا و مسیح نمی یایم . مامان هم اصرار

داشت چهارشنبه بعدازظهر راه بیفتیم ولی مسیح زنگ زد و گفت بابام رو راضی کرده با هم بیان

شهسوار . بابا می گفت اگه راضی نمی شدم مسیح پرواز می کرد . خلاصه مسافرهامون هم

چهارشنبه شب رسیدند .

توی این روزها بارها توی فکرم وبلاگم رو آپ می کردم تا این روزهای خوب رو فراموش نکنم .شانس

مسیح هم تا اومد هوا خوب شد . داداشی هم دیگه سنگ تموم گذاشت .

دیگه هرچقدر از مهروبی بابا و مامان مسیح جونی بگم کم گفتم .شاید اختلاف سلیقه باشه

ولی صمیمیت ها بیشتر . این بار هم باقالا قاتوق و بادمجون کباب خوردیم . باقالا ها رو هم شب دیر وقت

 با داداش و مامان ها پاک کردیم تا ۲ شب .

 تازه یک سایز هم زیاد کردم انقدر که خوردم . حالا نمی دونم چه جوری اینارو کم کنم .

خلاصه صبح جمعه همگی برگشتیم . جاده هم خوب . هوا هم که عالی . طبیعت هم که بی نهایت .

ممنون از عزیزانی که بهم سر زدند . سر فرصت به همگی سر می زنم .  

خدایا هزاران بار سپاس .