تولدم هم گذشت . همچین شبی ۲۳ سال پیش پر از خاطره شد . البته تولد همه بچه برای پدر و

مادرشون خاطره انگیز هست ولی فکرنکنم به اندازه من . چون هر سال خاطره ی  تولدم تکرار میشه و

مامانم روز تولد من به چند نفری زنگ می زنه .

۲۳ سال پیش مامان عزیز بنده میرن دکتر و دکتر اعلام می کنه که نی نی شما اواخر تابستون به دنیا

میاد . مامان و بابای دَدَری ما هم به همراه تعدادی از فامیلها نهم شهریور تشریف می برند مسافرت .

البته دور نبود. همین نزدیکیه تهران، دماوند . بابا هر دست اندازی که رد می کرده می گفته اینا  آمپول

فشار هست . خلاصه شب می رسه و همه در خواب بودند که مامان دردش می گیره . اول به خاطر

سابقه کلیه دردی که سر خواهری داشته فکر می کنه کلیه ش درد می کنه ولی بعد یواش یواش

می بینه نه درد دست بردار نیست . بابا و مامان و خاله و نمی دونم چند نفری همراه مامان اینا می رن

به سمت بیمارستان . ولی از اونجایی که من فکر می کردم این دنیا چه تحفه ای هست به هیچ کس مجال ندادم که برای به دنیا اومدنم تلاش کنه . سرم رو مثل   آهو انداختم و پامو گذاشتم توی این

 دنیا . حالا کجا ؟ توی ماشین . نرسیده به بیمارستان . مامان بیچاره من که از حال میره و منو می برن

 توی بیمارستان . بابا که هر سال میگه من باورم نمی شد زنده بمونی و یا فکر می کردم اگه بمونی

معلولیت می گیری . خلاصه خدا هم دید من این  همه عجله دارم خودم رو قاطی  آدما کنم دستور داد

زنده بمونم 

این هم ماجرای تولدم . حالا باورتون میشه همین دماوند نزدیک تهران رو من تا به حال ندیدم

 هر بار مسیح جونی اون طرفا بهش مأموریت می خوره میگه میرم زادگاه فاطم .

باز هم بابت تبریکات ممنون . به خدا بی معرفت نیستم حتما بهتون سر می زنم .

مسیح جونی بابت کادوی خوشگلت ممنون . می دونی که اصلا راضی نیستم . همه خوبی های این

 روزهات رو یادم می مونه . دیروز خیلی با توبودن همه جا خوش گذشت . چه وقتی که برای مامان

گل خریدی به خاطر تولد من و چه کیک و ...

اینو می فهمم که با تمام خستگیت ولی می خواستی برام سنگ تموم بزاری و الحق هم گذاشتی  

دیگه عکسامون رو  با گوشیه خوشگلم می گیرم .  

در جواب مریم جون هم بله . خودمونیم .