اسکیس زندگی

البته مثل همیشه

sketckoflife — Sun, 09 Sep 2007 08:11:53 GMT

نمی دونم چرا دیگه با وبلاگم حال نمی کنم . شاید ارثی باشه . چون بابا هم بعد از عقد با مامان دیگه

نوشتن دفتر خاطراتش رو کنار گذاشت . بگذریم که حالا باز شروع کرده . می خواد مثل چارلی چاپلین که

به دخترش نامه نوشته بود برای ما هم بنویسه .

نمی دونم این چه حسی هست که از هر طرف بهم وارد میشه که ننویس . شاید به خاطر اینه که مسیح

به وبلاگم هیچ اهمیتی نداد . از خود سانسوری بدم میاد . دوست دارم وقتی یه چیزایی رو که نمی تونم

به مسیح بگم چون ناراحت میشه و یا به دیگران می تونستم اینجا بنویسم . دوست داشتم اینجا دیگه

خودم باشم . از حرفای دلم گاهی وقت ها می نوشتم . نمی گم نمی کردم ولی خوب باز اگه گهگداری

کسی می خوند چرا زیاد برای من می زاشت .

با اینکه نوشتن رو خیلی دوست دارم و مخصوصا خاطرات رو حفظ کردن ، با اینکه اسکیس زندگی رو یه

خونه کوچولو برای خودم می دونم ولی انگار باید یه جاهایی روی دلت پا بزاری البته مثل همیشه .

نمی تونم واضح ازتون خداحافظی کنم چون می ترسم طاقت نیارم و دوباره ادامه بدم ولی از حالا میگم

که اگه روزی نیومدم بدونید سالم هستم و شاد .

دوستهایی که اولین کامنت ها رو برام گذاشتن بدون خداحافظی دیگه به نوشتن ادامه ندادند و کلی از

این بابت دلگیر بودم .

انقدر نوشتن رو دوست دارم که مطمئن هستم که کنارش نمی زارم . یادم هست که بچه که بودم توی

حمام برای خودم بازی می کردم و وقتی بیرون می اومدم شروع به نوشتن همون بازی رو می کردم .

چندتا داستان نوشتم با اسم های خارجی . فکر نمی کردم که بشه اسم هاش رو ایرانی کرد. چون

عادت داشتم با اسم های خارجی بازی می کردم . یه داستان بود به اسم امیلی و شهر باران که دو

جلدی هم نوشتمش .

نمی دونم چرا این خاطرات رو یادم اومد . شاید چون وبلاگ خوب باید رفت منو به بازی دعوت کردن البته

با یه عکس که وقت نکردم بزارم .

این روزها هم روزهای خوبی بود . برای بار اول دوتایی مسافرت بدون ماشین هم رفتیم . سختی خودش

رو داشت ولی کنار مسیح همه چیز خوب بود .بابا تا ترمینال ما رو رسوند . توی راه برمی گشتم و

نگاهش می کردم . وقتی رفته بود خونه برای مامان تعریف می کرد و اشک میریخته . به عکس شب

عقدمون نگاه می کرده و می گفته که دخترکوچولوی من بزرگ شد . ؟و باز گریه . الهی که من فداش

بشم.

عروسی شمال دعوت بودیم . اصلا غریبی نکردم و اضطراب هم کم بود .البته بگم که شب اول دلم برای

مامان اینا تنگ شد گریه کردم ولی بعدش دیگه نه . فکرمی کردم فقط مامان بهم اعتماد به نفس میده

ولی دیدم نه بزرگ شدم . انقدر راحت بودم که من از مسیح پذیرایی می کردم تا اون از من . دو شب و

سه روز شمال موندیم . مثل همیشه بابای مسیح پر از محبت بود . مامانش هم همینطور .

لب دریا نشد بریم ولی از دور معلوم بود که خیلی آروم و رؤیاییه. هوا شبها خیلی عالی و خنک بود .

مراسم بزن و برقص هم از ساعت ۱۲ شب شروع شد که طبق معمول من و مسیح همش وسط

بودیم . موهام هم نگین که توی هوای شرجی کمی پایین تر از لوستر بود . خدا می دونه برای عروسیم

چی میشه . ؟

توی راه برگشت هم که ترافیک وحشتناک بود . کرایه سواری هم که نگین ولی تجربه جالبی بود . این

هم خاطره این چند روز .

حتما وقت کنم به همه تون سر می زنم . کتفم توی کلاس ورزش با مشکل روبرو شده که شبها همش

درد دارم .

اگه برگشتم حتما خبرتون می کنم . با آرزوی موفقیت برای همه تون . شادی در کنار عزیزاتون ، رسیدن

به عشقتون و موفقیت های همیشگی .

تا ....... فاطمه ـ اسکیس زندگی

همین نزدیکیه تهران، دماوند

sketckoflife — Sun, 02 Sep 2007 09:53:18 GMT

هنوزم وقت ندارم . البته برای من خوبه . چون اگه یه خورده به بیکاری برسم زود افسردگی می گیرم .

تولدم هم گذشت . همچین شبی ۲۳ سال پیش پر از خاطره شد . البته تولد همه بچه برای پدر و

مادرشون خاطره انگیز هست ولی فکرنکنم به اندازه من . چون هر سال خاطره ی تولدم تکرار میشه و

مامانم روز تولد من به چند نفری زنگ می زنه .

۲۳ سال پیش مامان عزیز بنده میرن دکتر و دکتر اعلام می کنه که نی نی شما اواخر تابستون به دنیا

میاد . مامان و بابای دَدَری ما هم به همراه تعدادی از فامیلها نهم شهریور تشریف می برند مسافرت .

البته دور نبود. همین نزدیکیه تهران، دماوند . بابا هر دست اندازی که رد می کرده می گفته اینا آمپول

فشار هست . خلاصه شب می رسه و همه در خواب بودند که مامان دردش می گیره . اول به خاطر

سابقه کلیه دردی که سر خواهری داشته فکر می کنه کلیه ش درد می کنه ولی بعد یواش یواش

می بینه نه درد دست بردار نیست . بابا و مامان و خاله و نمی دونم چند نفری همراه مامان اینا می رن

به سمت بیمارستان . ولی از اونجایی که من فکر می کردم این دنیا چه تحفه ای هست به هیچ کس مجال ندادم که برای به دنیا اومدنم تلاش کنه . سرم رو مثل آهو انداختم و پامو گذاشتم توی این

دنیا . حالا کجا ؟ توی ماشین . نرسیده به بیمارستان . مامان بیچاره من که از حال میره و منو می برن

توی بیمارستان . بابا که هر سال میگه من باورم نمی شد زنده بمونی و یا فکر می کردم اگه بمونی

معلولیت می گیری . خلاصه خدا هم دید من این همه عجله دارم خودم رو قاطی آدما کنم دستور داد

زنده بمونم

این هم ماجرای تولدم . حالا باورتون میشه همین دماوند نزدیک تهران رو من تا به حال ندیدم

هر بار مسیح جونی اون طرفا بهش مأموریت می خوره میگه میرم زادگاه فاطم .

باز هم بابت تبریکات ممنون . به خدا بی معرفت نیستم حتما بهتون سر می زنم .

مسیح جونی بابت کادوی خوشگلت ممنون . می دونی که اصلا راضی نیستم . همه خوبی های این

روزهات رو یادم می مونه . دیروز خیلی با توبودن همه جا خوش گذشت . چه وقتی که برای مامان

گل خریدی به خاطر تولد من و چه کیک و ...

اینو می فهمم که با تمام خستگیت ولی می خواستی برام سنگ تموم بزاری و الحق هم گذاشتی

دیگه عکسامون رو با گوشیه خوشگلم می گیرم .

در جواب مریم جون هم بله . خودمونیم .

ممنونم خدا جون

sketckoflife — Fri, 31 Aug 2007 16:06:08 GMT

حس های زیادی بود . حرفای زیادی هم بود توی این مدت . ولی خوب هم وقتم کم بود هم حوصله ندارم

بنویسم .

کلاْ عشق خیلی چیز خوبیست . در کنار تو بودن را دوست دارمو از این حرفا . از سه شنبه تا جمعه در کنار تو بودن برام همش لذت بود . مخصوصا که همیشه دوست داشتم در کنار عشقم

پیاده تا لب آب رودخانه برم که رفتم . خیلی بهم همه چیز مزه داد . مخصوصا که بیرون اومدن ماه رو دیدیم . اونم ماه کامل.

فردا تولدمه . خدا امسال کادو تولدم رو داد . ممنونم خدا جون .روزهای خیلی خوبی بود .

دختر عموم که دسته گل بهش افتاد نامزد کرد .

بعد این ثانیه ها

sketckoflife — Sat, 25 Aug 2007 11:16:18 GMT

حس شب سال تحویل بود چقدر زمان سال تحویل رو دوست دارم . چقدر از تزیین سفره هفت سین

لذت می برم . مخصوصا موقعی که چند ثانیه ای مونده و همش قلبت تالاپ و تولوپ می زنه .فقط بغض

داری و یه عالمه دعا . انگار بعد این ثانیه ها چه اتفاقی می افته جز اینکه یهو یک سال عوض می شه . هیچ کس رو نمی دیدم . قفسه سینه م جلو و عقب می رفت

. وقتی مسیح بله رو گفت یادم افتاد نفر بعد منم . چشم هام بسته بود با وجودی که فیلمبردار گفته بود

قرآن رو نگاه کنید . دعاهای سفارشی همش توی ذهنم می چرخید . مسیح رو نگاه می کردم . ساکت

بود و سرش پایین . جلوم پر از آدم که نمی دونستم به چی فکر می کنند . بعضی ها اشک می ریختند .

بالای سرم خواهری و دخترخاله ها و عمه مسیح بود . کنار دستم دختر عمه کوچولوی مسیح که مثل

فرشته ها دستش روی پام بود . همین جور دعا می کردم . خطبه خونده می شد و دلم می خواست

برای بار اول بگم ولی زودی گفتند عروس رفته گل بچینه . گفتم خوب عوضش بیشتر دعا می کنم . گفتم

بار چهارم می گم ولی وقتی بار سوم خونده شد همه جا سکوت شد. یه عالمه نگاه روی من سنگینی می کرد . یه مکث کردم و یه نگاه به مسیح . خدایا کمکم کن . چی بگم . با اجازه بزرگترها ؟؟؟ نه . همه بزرگترها رو دوست ندارم . با اجازه پدر و مادرم و مادربزرگ و پدر بزرگم ؟؟؟؟؟ نه . بعداً خیلی ها

شاکی می شن . (هم زمان با اذان ) با اجازه پدر و مادرم بـــــــلــــــــه . دیگه اشکام جاری شد . نامزد خواهری هم زودی دستمال آورد . طفلی همش حواسش به من و مسیح بود .

فقط با یه وِرد از مجرد بودن به متأهل بودن تغییر پیدا کردیم .

شب قبل مراسم مامان و بابای مسیح با مسیح اومدند خونه مون . دست شون هم درد نکنه برای همه و

مامان بزرگ ها و پدربزرگ هدیه آورده بودند . بعد کلی صحبت بابا از همه خواست که مارو نصیحت

کنند . مامان مسیح گفتند :پیر بشین از هم سیر نشین . مامانم گفتند : احترام و قدردانی از هم و

بابای مسیح گفتند : همیشه گذشت داشته باشین و حرمت همدیگر و نگه دارین .

و اما بابا که کلی از همه طرف نصیحتمون کرد . مشکلات رو بزرگ نکنید . سعی کنید اول با هم دیگه

مشکلاتتون رو حل کنید . دوست های بد رو کنار بزارین . دخترم حتما باید سرکار بره . رفت و آمد داشته

باشین . مشکلات اقتصادی زیاد هست ولی نزارین عشقتون رو کمرنگ کنه . و ادامه تحصیل هم بدین .

و همه تبریک گفتند و بلند شدند که برَند . گفتم خوب من هم حرف دارم . چرا فقط نصیحت بشیم . همه

نشستند . صدام می لرزید .اول از همه از پدر و مادر عزیزم تشکر می کنم که تا حالا زحمت من رو کشیدند و از پدر و مادر مسیح و مامان و بابای خودم تشکر می کنم که اجازه ازدواج من و مسیح ۰

رو دادند و در آخر امیدوارم مسیح رو خوشبخت کنم .که بابای مسیح من رو محکم در آغوش گرفتند و

بوسیدند .

خدایی این حرفایی بود که باید مسیح می زد ولی خوب بلد نیست دیگه .

شناسنامه های خط خطی مون رو هم گرفتیم . چقدر بده توی عقدنامه شغل عروس خانه دار باشه . از

چیزی که همیشه بدم می اومد .

و ۲۸ مرداد

sketckoflife — Thu, 23 Aug 2007 13:10:18 GMT

از اون روز چهار روز می گذره روزی که دیگه برای هم شدیم . روزی که شاید سالها براش نقشه کشیده بودم . از روز آشنایی مون هم ۲ سال و ۳ ماه و ۴ روز می گذره . این موضوع رو که درست

۲۸ اردیبهشت دوست شدیم و ۲۸ مرداد عقد کردیم رو بعد عقد فهمیدیم . یعنی خیلی نا خواسته روز

۲۸ ماه برای ما یه حالت تقدس پیدا کرد . دیگه باید باقی تصمیمات رو هم بر اساس ۲۸ هر ماه تنظیم

کنیم .

خلاصه بعد این همه فکر و خیال ، بعد این همه آرزو همه چیز یه شبه تموم شد . شاید اگه بعد این همه خوش گذرونی و شادی می رفتیم خونه خودمون قضیه یه جور دیگه می شد ولی دوباره شدم

دختر خونه و مسیح هم ازم دور . تا سال دیگه که خدا بخواد و بریم زیر یه سقف .

همه چیز به حد عالی بود. همه چیز همون جوری که خودم می خواستم . البته به غیر آرایشم . که همون هم اعتماد به نفسم رو پایین آورده بود . چون آرایشگرم هم خاله ش بود نمی شد

زیاد به کسی چیزی گفت . چون همه موضع گیری می کردنند .

من خودم عاشق فضا و تزیینات باغ شده بودم . اگه خودم عروس نبودم حتما از همه ش عکس

می گرفتم . مسیح می گفت اگه من خودم همچین مراسمی دعوت می شدم کلی حال می کردم .

توی باغ یه استخر بود که وسطش یه گل با آتش در آب معلق بود . آدم هوس می کرد با لباس عروس

بپره تو آب. البته مسیح فرداش گفت حقش بود داماد رو توی آب هول می دادین .

ارکسر ورقص نور و شام و پذیرایی و لباسمو دسته گلم

و ماشین عروس و ...

خودمون که نه شام خوردیم و نه چیزی فهمیدیم .فقط بدیش این بود که ما عروس و دوماد بودیم و همه

ش باید دنبال فیلمبردار هر طرف می رفتیم . منم که عشق رقص اعصابم خورد می شد .

از تهران تا کرج رو رقصیدم . ولی از کرج تا تهران رو دق کردم . آخه اتوبان رو بسته بودند تا

ساعت ۳ نیمه شب توی راه بودیم .

موقع خطبه خوندن هم همه ش دعا کردمو ریز ریز گریه م می گرفت .

تمام مدت من و مسیح وسط بودیم . با توجه به اینکه خیلی بهمون سفارش شده بود سنگین باشین.

دیگه موقع بوسیدنو موقع کیک بریدنکلی شیطنت کردم . و در آخر هم دسته گلم رو پرتاب کردم تا دخترهای مجرد بگیرند که اگه خدا بخواد عروس بعدی باشه . که دسته گل به

دختر عموم افتاد .

فرداش هم بعد یه هماهنگی کوچیک ساعت ۶ بعد از ظهر به طرف طالقان حرکت کردیم و اولین مسافرت

دو نفره و در اصل شب عسل ( بر وزن ماه عسل ) رفتیم . کلی هم خوش گذشت . مسیح هم یه شوهر مهربان و دوست داشتنی بود

. فرداش توی طالقان هم گل ماشین عروس رو کندیم و به طرف تهران حرکت کردیم .

حس اینکه دیگه برای هم هستیم و حس اینکه بزرگ تر شدی خیلی شیرینه .

همه فامیل ها تا امروز زنگ زدند و تشکر کردند ولی نمی دونم چرا از فامیلهای مسیح کسی زنگ نزد.

خدایا برای همه چیز ممنون و بعد هم از مامان و بابای گلم خیلی ممنون که تمام مراسم رو به عهده

داشتند .

و در آخر یه تشکر مخصوص از دایی عزیزم که برای من و مسیح خیلی سنگ تموم گذاشت و با وضعیت

روحی بدی که داشت ما رو فراموش نکرد . دایی عزیزم که انقدر به من لطف داشتی و یادمه که موقع بله

برونم با نوگل جونم تمرین کرده بودین وقتی منو دیدین گریه نکنین و شنیدم که این روزها هر وقت

می خواستی بهم اس ام اس بزنی گریه ت می گرفته برات بسیار دعا میکنم تا همه چیز دوباره عوض

بشه . خدا یاریتون کنه تا تصمیم درست رو بگیرین . دوستت داریم .

پ ن : شهریور هم اومد . مریم جون نمی دونم چندم ماه تولدت هست ولی مبارک باشه .

پایان

بــــــــــــلــــــــــه رو گفتم

sketckoflife — Wed, 22 Aug 2007 10:05:15 GMT

سلام به همه دوستهای عزیزم . به خدا هستم و همش دارم فکر می کنم این روزی رو که چند وقت براش

تلاش کردیم و یه شبه تموم شد و کلی خوش گذشت رو چه جوری بنویسم ؟ یه مقدار سخته بیان اون

همه احساس . فقط اینو فعلا بگم که برای همه تون دعا کردم و بــــــــــــلــــــــــه رو گفتم البته با

اجازه پدر و مادرم .

از همه دوستهایی که بی نام و بی وبلاگ و دوستهای همیشگی خودم که برام کامنت گذاشتن و کلی

خوشحالم کردین تشکر می کنم . همه نظرها رو با مسیح خوندم .

میام و همه رو می نویسم .

فردا

sketckoflife — Sat, 18 Aug 2007 16:11:18 GMT

اومدم تا زودی هم برم .

تقریبا همه چیز به خوبی داره پیش می ره . فردا دیگه ماله همیم . از همه می خوام که برام دعا کنید .

من هم سر عقد همه رو دعا می کنم .

مسیح جونی بابت همه چیز ممنون . چقدر خوبه که آقا داماد قبل مراسم دوشب خونه عروس باشه .

از همه تون ممنون بابت همه همراهی و نظرهای قشنگتون . تا بعد .

لحظه لحظه زندگی

sketckoflife — Thu, 16 Aug 2007 08:20:18 GMT

حدس بزنید این شخصیت که برق گرفته به نظر میاد کیه ؟

سوال سختی نبود . این منم . با یه عالمه دلهره . که انگار برق گرفته منو .

هرکاری کردم که این یه هفته آخر بیکار و بی خیال باشم نشد که نشد . الان از حال من اینه .

این روزها باز هم مسیح روحیه ام رو برای رسیدن به عشقش پایین آورد . نمی دونم از درون به چی فکر

می کنه که یهو همه چیز رو فراموش می کنه و نا شکر میشه . انگار هرچقدر در هر موردی کوتاه میام باز

هم مقصر منم . ولی دوست ندارم حس این لحظه هامو خراب کنه . که البته نمیشه چون آدم رو تا

آخرین خط می بره . نمی دونم شایدم اشتباه می کنم که ادامه می دم ولی هر عروسی دوست داره

الان بهش توجه بشه ، دوست داره شریک زندگیش قدر تمام مهربونیش رو بدونه ولی یهو همه چیز

برعکس میشه . خیلی سخته وقتی همه ازت به عنوان یه آدم مهربون با گذشت یاد می کنند و کسی

که قراره شریک زندیگت بشه همه اینها رو انکار میکنه .

نه من تو را واسه خودم نه از سر هوس ميخوام عمر دوبارهي مني تو را واسه نفس ميخوام

بگذریم . من دانشگاه سراسری مجاز شدم . خیلی برام شادی آور بود . با اینکه هیچی نخونده بودم .

اگه بتونم یه انتخاب درست بکنم احتمال قبولیم بالا می ره . اگه میشه برام دعا کنید .

راستی لباس عروس هم پرو دومش رو کردم . خودم دوستش دارم . مسیح اومد دید . خیلی خوشش

اومده بود . از اتاق پرو بیرون نمی رفت . اون روز بدجور روی ابرها واسه خودم می پلکیدم . ولی انگار نباید این خوشی ها دوام داشته باشه .

دیروز هم رفتیم مهرشهر کارهای اون ور رو انجام دادیم . وقتی مامان بزرگم رو می بینم دلم واسه ش یه

ذره میشه . وقتی صدای خنده اش رو از توی آیفون شنیدم حس کردم شاید دوباره شادی به خونه

برگرده .ولی وقتی چشم های غمگینت و بغض در گلویت را نثار بی مهری های ما کردی تمام وجودم

آتیش گرفت . آرزوی برگشت نوگل و آینده عزیزت . همیشه و همیشه انگار باید برای تو غصه و دل نگرانی

باشه . این روزها تا به اوج شادی می رسیم کسی می آید و تلنگر می زنه و می گه کسی هست که غمگینه .

دوست داشتم قبل از عقدمون برم سر خاک مامان بزرگ مسیح و برای ازدواجمون ازشون اجازه بگیرم .

مادربزرگی که من توی زندگی مسیح بودم و رفت . مادربزرگی که می دونستم اگه بود به اندازه مامانی

جونم می پرستیدمش . دوست داشتم با یه دسته گل به سر مزارشون برم و اجازمون رو بگیرم به احترام علاقه ای که به مسیح داشت ، به احترام دلتنگی هایی مسیح ، به احترام اشک های

مسیح ، به احترام آرزوی ازدواج مسیح که همیشه ورد زبانش بود .

مادربزرگ عزیز اگرچه زمان و دوریی مجال نمی دهد که برای اجازه خدمت برسیم ولی بدان که وجود

مهربانت در لحظه لحظه زندگی ما جاریست . این روزها بدجور دلتنگ شما هستم با اینکه وجود پاکت

را فقط شنیده ام و ندیده ام ولی انگار همان ۴ ماهی که وجودتان را دورادور حس کردم مسیح من شادتر

بود .

باز هم از همه شما دوست جونام بابت همه نظرهای زیبا تون و تبریکاتون ممنون و سپاس گذار هستم و

برای اون دوست عزیزم که همیشه لطف دارن تشکر می کنم و دعا می کنم که به زودی همه چیز برات

معلوم بشه . ممنون که اینطوری وبلاگم رو دنبال می کنی .

و ممنون غلط املایی های منو میگیرین . حتی خودم یه دونه اش رو دیدم و کلی خندیدم . دعوا نوشته

بودم به معنی درمان . این چیزها پیش میاد .

راستی دیشب تا صبح رفتم آرایشگاه و بعد رفتم عکس گرفتم و دوباره انتخاب رشته کردم . تا صبح

کلنجار می رفتم . وقتی بیدارم شدم تمام موهام خیس بود .

آهای حسی که در من متولد شدی

sketckoflife — Tue, 14 Aug 2007 10:17:18 GMT

می خوام باز بنویسم . از این حسی که باهاش آشنا نبودم . چرا بودم . یادم افتاد روزهایی که تازه با هم

آشنا شده بودیم . یا روزهایی که اومدی خواستگاری . یادته همش می گفتیم روی ابرهاییم . یادمه یه

پست هم به این عنوان داشتم . من روی ابرهایم .

تازگی یه حس ، تازگی یه دوران ، تازگی روزها ، تازگی دلهره هام ، تازگی همین آهنگها .

هر آهنگی که می شنوم انگار بار اول می شنوم . دوست دارم همه این آهنگها رو به تو و به این روزهای

خوب تقدیم کنم .

مدتها بود تنها نشده بودم . چقدر خوب بود ولی نمی دونستم باید چه کار کنم . مامان عزیزم و خواهری

رفتن برای من و مسیح هدیه سر عقدمون رو بخرند . طفلی مامانم پاش خیلی درد می کرد.

**خوابم یا بیدارم تو با منی با من همراه و همسایه نزدیک تر از پیرهن

باور کنم یا نه حرمه نفس هاتو ایثار تن سوزه نجیب دست هاتو

خوابم یا بیدارم لمس تنت خواب نیست این روشنی از توست بگو از آفتاب نیست .

چقدر این آهنگ دوست داشتم . همیشه دلم می خواست خواننده بشم و این آهنگ رو بخونم .

با یه آهنگ پا می شم و می رقصم و با یه آهنگ دیگه گریه م می گیره .

** می خوام که با بوسه گله لبهات رو پرپر کنم توی آینه چشمای تو اشکمو باور کنم .

یعنی سالهای سال با همیم ؟ یعنی توی همه شرایط همدیگر و درک می کنیم ؟

**تب تند تنم توی تابستون توی رگام داره می دُوه خون دارم عاشق می شم عاشق

یه چیزه تازه مهمون می گرده تو حسم که مثل حسه بلوغه چه جوری بگم چیه اون

دوست دارم تمام راه تهران تا کرج رو توی ماشین برقصم

**هیچ کی نمی تونه این جور عاشقونه دله منون با یک نگاش بلرزونه

**دنیا واسه هر دوتامون قشنگه کنار هم بودنمون قشنگه قشنگه روز و روزگار از امروز

**با همه عشق و جوونی با یه دنیا مهربونی با زبون بی زبونی می خوام اینو خوب بدونی

بدجو ری عاشقت شدم.

**تورا از بین صدها گل جدا کردم تو سینه جشن عشقت رو به پا کردم برای نقطه ی پایان تنهایی

تو تنها اسمی بودی که صدات کردم عشق من عشق من

** دوماد چه شانس آوردی دله عروسو بردی چی شد که آس آوردی آقا دوماد شانس آوردی

** حالا که عکس چشات تو چشمامه دستات تو دستامه از تو نمشه گذشت

** پات وای میستم تا آخرش با خیال راحت دل و ببرش ( جزء اولین اس ام اس هامون بود )

** رسیدی مثله یه مرحم یه داده زخم دیرینه به داد چشمه بیداری که خواب خوش نمی بینه

** بیا بیا که چقدر دوستت دارم بیا بیا که فقط تو رو دارم

**تویی اون جوشش هستی توی رگهام تویی اون عشق و امیدم تویی دنیام .

**من یه موجم تو یه ساحل که روی شنهات می شکنم دل بی تو هیچم بی تو پوچم

همه اینها رو نوشتم و گفتم ولی انگار دردی از این دل من دعوا نکرد . انگار باید برم جایی فریاد بزنم

آهای حسی که در من متولد شدی مرا با خود به کجا می بری ؟

اینم حلقه هامون

دوباره بلبل شدم

sketckoflife — Mon, 13 Aug 2007 08:44:33 GMT

دوست دارم این روزها تند تند آپ کنم . دوست دارم روزهایی که کم مونده دیگه مال هم بشیم رو هر روز

مرور کنم .

درسته که روزها مثل قبل می مونه ولی توی دل من همش یه چیزی خونده میشه . حسم یه حس

خاص . نمی دونم تو چه جوری هستی؟ . ولی من انگار با همه قهر و آشتی هایی که داشتیم

دارم بال در می یارم .

دو سال پیش وقتی بهت نگاه می کردم می گفتی : اینجوری نگاه نکن ، دلم هُری میریزه . می دونم

شاید اون حس گذشته رو نداشته باشی. می دونم دخترها حس شون در مورد عروس شدن همیشگیه

ولی ...

نمی دونم چی می خوام بگم . شاید به قول تو دوباره بلبل شدم . توی دلم یه عالمه حسه به تو

رسیدنه .

توی ایوان طبقه بالای طالقان یادم نمی ره که گفتی هفته دیگه کی می تونه تورو از من جدا کنه . آخه

کم از این حرفا می زنی .

حس قشنگی که تو حیاط موقع آب بازی بغلم کردی و چرخوندیم و نامزد خواهری هم نامردی نکرد و

رومون آب پاشید . چه حسی بود . یه دنیا احساس رمانتیک با اینکه با هم قهر بودیم و همش جیغ

می زدم از ترس اینکه نیفتم و دوباره مجبور شم بینی م رو عمل کنم .

نمی دونم چی می خوام بگم . شاید هم می دونم ولی نمی تونم بنویسم . به هرحال با اینکه ما کاری

به عرف و شرع و قانون خانواده ها نداشتیم و هرچی دلمون می گفت کردیم تا به این لحظه تا به هم

برسیم ولی انگار این یک شنبه یه پیوند عظیم بین ما به وجود می آره .

خدایا برای همه کمک هات ممنون . تنها تورا می پرستم و تنها از تو یاری می خواهم

کمک کن تا مسیح جونیم رو خوشبخت کنم .